Hoop brengt ons thuis

Geliefden van onze Here Jezus Christus,

Wat een knallend begin van deze brief. Ik heb boven de tekst geschreven: hoop brengt ons thuis. Een opening tjokvol beloften en garanties. Het is zoveel dat je je verbaast hoe Petrus deze verzen oorspronkelijk in één Griekse zin wist te proppen. Petrus prijst God die zo vol Vaderlijke liefde bewogen wordt dat Hij ons opnieuw geboren deed worden in levende hoop! We worden omringd door een keten van hoop!

1. Zie maar: De eerste schakel is dat Jezus is opgestaan! Je hoort er nog de verbazing in van Petrus die het met eigen ogen heeft gezien. Hij die met eigen ogen zag, beseft hoe dit de hele wereld op zijn kop zet. De dood is van zijn troon beroofd. Christus regeert over de dood. Je zou deze schakel kunnen noemen: schakel van een verzoend verleden: wat Jezus in het verleden heeft gedaan is een teken dat God niet langer stilstaat bij het oude maar begonnen is met het nieuwe,
2. Daarom is deze schakel verbonden met een fantastische belofte: er wacht ons een erfenis die niet vergaat, die onbesmet is, witter dan wit en die niet verslijten kan. Je bent dus schatrijk dankzij Jezus opstanding. Er wacht je een beloning die niet vergaan kan. Het ligt veilig in de hemel bewaard bij de Here Jezus die ook bezig is jouw kamertje gereed te maken. Jezus is bezig voor jou ruimte te maken in de hemel. Je zou deze schakel kunnen noemen: schakel van een zekere toekomst
3. En die schakel is verbonden met een laatste schakel van het hier en nu: God beschermt je door zijn kracht. Hij heeft jou veilig in zijn hand bewaard. Eigenlijk staat er zelfs dat God als een fort jouw leven bewaakt, want het Griekse werkwoord voor beschermen stamt van het Griekse woord voor fort of kasteel. God is een sterke burcht, hij laat je niet uit zijn handen vallen. Je zou deze schakel mogen noemen: schakel van geborgen heden. We zijn vandaag geborgen in Gods hand.

Een ketting van hoop dus:

een verzoend verleden
een verzekerde toekomst
een geborgen heden

Je zou dus kunnen zeggen: heel ons leven is omringd door een keten van hoop. Niemand kan het ons afnemen. Want het is niet in eigen beheer dit keten, het is in de hand van God, de Vader van onze Here Jezus Christus. Hij heeft in zijn overvloedige barmhartigheid aan onze nood gedacht en ons opnieuw geboren doen worden in levende hoop.

God zelf is de auteur van jouw hoop. Hij deed ons opnieuw geboren worden. Een nieuw leven omdat Jezus leeft. Het oude leven waarin ieder mens van nature wordt geboren uit de moederschoot, is een leven geregeerd door de zekerheid van de dood. Maar het nieuwe leven, waarin een mens alleen van God uit geboren kan worden, is een leven geregeerd door de zekerheid van het leven. Zoals de zon in de lente de natuur doet exploderen in frisgroen, zo doet de zon van Jezus ons leven exploderen in blijvende vreugde.

Nu dat is dus de ouverture, de grote opening van de brief. Het is de stempel die de rest van de brief kleurt. Het is de stempel die de rest van jouw leven kleurt in geloof. Het is de stempel die ook de moeiten van het leven stempelt:

1 Petrus 1:6 NBV Verheug u hierover, ook al moet u nu tot uw verdriet nog een korte tijd allerlei beproevingen verduren.

Deze rotsvaste hoop, die schat in de hemel is geen roze wolk die niet de slagen van het leven wil zien. Deze hoop is ook niet een doekje voor het bloeden. Deze hoop licht juist op in tijden van beproeving en verdriet. Petrus leert ons vasthouden aan onze redding te midden van een gevaarlijke wereld. Het oude en het nieuwe buitelen in deze wereld immers nog over elkaar heen. Paulus zegt: de wereld zucht als in barensweeën, ze snakt dat openbaar wordt wie de kinderen Gods zijn. Maar de bevalling is nog gaande, de pijn wordt nog geleden. Zoals een nieuw mensenleven wordt geboren uit het lijden van de moeder, zo gaan wij het nieuwe leven in door het lijden heen.

Levende hoop is niet alleen als een ketting om je nek, levende hoop is ook als een paar schoenen aan je voeten: ze zijn er speciaal voor om in beweging te zijn door weer en wind. Zo schoenen bestemd zijn om je voeten te beschermen bij storm en ontij, zo de hoop om je nabij te zijn in de beproevingen van het leven.  Hoop houdt je op de been, hoop brengt je in beweging.

Maar waar brengt hoop je dan naar toe? En hoe kom ik dan in beweging? Het antwoord is even verrassend als bevrijdend. Hoop brengt je thuis door beproevingen en zorgen heen. Hoop leeft op in tijden van verdrukking. Hoop zorgt ervoor dat je de pijn van dit leven onder ogen kunt komen zonder te vergaan. Hoop brengt je werkelijk thuis.

Zoals Bach zo mooi op muziek heeft gezet:

Wir müssen durch viel Trübsal, in das Reich Gottes eingehen – we moeten door veel beproevingen het Rijk van God binnengaan.

Of zoals Luther het verwoordde:

Beproeving is het beste boek uit mijn bibliotheek.

Waarmee hij te kennen geeft: de grootste geestelijke groei vond ik niet in studeerkamerwijsheid, maar in levenswijsheid.  In de beproeving  ervaren we wie Christus is.

Dia 6 En Ann Voskamp begint haar boek ‘gebroken leven’ met een citaat van Paul Miller:

Uitgerekend datgene waar we het meest bang voor zijn, onze gebrokenheid, vormt de deur naar het hart van onze Vader.

Nu betekent dit niet dat je daarom maar de beproeving moet opzoeken. Nee zeker niet. De crisis hebben we niet gezocht, die heeft ons gevonden. Het kruis weet ieder huis te vinden. Opzoeken hoef je de beproevingen niet. Maar je hoeft ze ook niet koste wat kost te overwinnen of te verdringen alsof het leven alleen maar leuk mag zijn. Beproevingen zijn een herinnering aan het oude, en zetten ons verlangend in beweging naar het nieuwe leven.  Het verdriet dat ons leven tekent hoeven we niet met een flinke dosis optimisme te verjagen.

Dit zijn vreemde woorden voor ons mensen vandaag. Wij leven in een wereld waarin alle problemen moeten worden opgelost. Alsof we maar één leven hebben, moet alles in het hier en nu worden glad getrokken. In zo’n wereld is er geen ruimte voor falen, voor verlies, voor pijn en lijden. Denk je maar eens in hoe onverbiddelijk de wereld doordraait voor mensen die net een geliefde zijn verloren. Er is geen tijd voor rouw. Alles moet doorgaan, want we zitten allemaal in de race naar een perfect en gladgestreken leven.

Dit is niet de beweging van hoop, maar hopelijk. Hopelijk wordt het morgen beter, en wij gaan er alles aan doen om dat te bereiken.  Deze race waarin we voor de crisis inzaten en waarmee we na de crisis gewoon door zullen gaan, is een race van alles of niets. . Dit is een manier van leven die niet tegen stilstand van beproevingen kan. Dit is een manier van leven die wel op een oppervlakkige manier wil genieten van de schoonheid van het leven, maar niet de diepten zoekt. Wel liefde, maar niet de diepte van trouw waarin liefde leert de onvolmaakte ander te verdragen. Wel het succes, maar niet de dankbaarheid dat je dit ook maar hebt gekregen. Wel de rijkdom, niet de gulheid om ervan te delen. Wel kinderen, naar ze moeten niet mijn persoonlijke vrijheid hinderen. Wel rechten maar geen plichten. Wel natuurschoon, maar niet minder welvaart. Wel vrienden, maar niet hun problemen. Zo’n manier van leven jaagt altijd maar door en verdringt de waarheid dat dit leven niet blijvend is. Je leeft zolang als dat gaat voorbij aan de tegenslagen in je eigen leven en de noden van anderen.  Wie hier op aarde zijn huis zoekt, blijft zwerven.

We beseffen ons haast niet hoe vermoeiend zo’n levensstijl eigenlijk is. Ik merkte deze week ook aan mezelf dat je stiekem toch zoveel mogelijk op oude voet probeer te leven ondanks dat het leven op zijn kop staat. Ik blijf dezelfde eisen stellen aan mijn kunnen, terwijl ik eigenlijk minder kan. Het laat je vermoeid en uitgeblust achter. En ik denk dat ik niet de enige ben.

Het heeft me bevrijd om deze week eerlijk toe te geven dat ik koste wat kost alles onder controle wilde houden. Heer, ik ben moe! Ik probeerde zonder U het paradijs te vinden. Heer, ik weet dat U de enige bent die vermoeide zielen rust geeft.  Juist wie eerlijk onder ogen komt dat het leven te zwaar is voor de mens alleen, wordt bevrijd van de kramp het altijd zelf te moeten doen.

Deze crisis zet alles waar wij ons vertrouwen op stellen op zijn kop: geld, gezondheid en genot. Al deze zaken zijn flinterdunne zaken om op te bouwen. Het gevoel van onveiligheid dat je ervaren kan in deze crisis is precies de waarheid hoe het leven echt is. Deze wereld met haar beloften is in tegenstelling tot de hemelse erfenis waar Petrus over spreekt wel vergankelijk, besmet met dood en zonde en verwelkt net als een bos bloemen op de vaas.  De beproevingen die op ons afkomen helpen ons om deze wereld op waarde te schatten. De goede waarde, haar beperkte waarde, want ze is eindig.

Een prachtig citaat verheldert dit:

We vragen minder van dit leven omdat we ons heel goed beseffen dat er meer komt in het komende. De kunst van een leven vol lijden is het bijstellen van je verwachtingen van het hier en nu.

(Joni Eareckson Tada).

Beproevingen helpen je uit de droom te ontwaken dat jij het in het hier en nu moet maken.  Beproevingen herinneren je aan het feit dat deze wereld ten dode opgeschreven is. Beproevingen maken je onrustig: want waar vind ik dan wel een anker voor mijn ziel? Waar is houvast? En dan kom ik weer bij die stempel die deze brief kleurt: je wordt omringd door een keten van hoop. En die hoop zet in beweging, ze zijn ook de schoenen aan de gelovige zijn voeten. Waarnaartoe? Daar waar thuis is.

Crises leren ons: hier op aarde is niet onze blijvende woning. Je bent een vreemdeling, zoals Petrus al zei. Jouw hoop is niet op aarde, maar in de hemel. Probeer niet alles uit dit leven te halen, leef niet slechts voor dit geluk want het zal vergaan. En dat is precies de loutering die ons geloof doormaken moet. Alle afgoden van mijn hart moeten eruit gefilterd worden.

De enige die in mijn hart mag overblijven is de Here die ik liefheb.  Kom in beweging want er is een beter vaderland dat wacht. Een thuis waar ongekende vreugde op uitbarsten staat.  Alleen is de vreugde nog niet compleet, ze wachten op jou. Ja Jezus wacht op jou. Hij heeft de weg gebaand van jouw redding. Hij staat klaar je te overladen met lof, eer en roem om jou te verwelkomen. Hij is zo vol van liefde voor jou dat hij hoogstpersoonlijk de weg naar het leven gebaand heeft, langs de beproeving van het kruis. Hij heeft zich met ziel en zaligheid voor jou ingezet.

Hij is mij voorgegaan en hij wacht op mij in liefde. En mijn liefde voor Hem groeit juist in de beproevingen. Ik zie Hem niet, maar ik heb Hem wel lief. Ik hou van Hem! En die liefde zet in beweging, in beweging om thuis te komen. Die liefde verlegt de focus van een leuk en aardig leven, naar een leven vol diepgang: liefde die trouw blijft, rijkdom vol soberheid en gulheid, vreugde te midden van verdriet, een lach door alle tranen, hoop te midden van wanhoop, kracht in zwakheid.   Liefde die kan lijden dus, en lijden dat liefde blijft zien in de opgestane Heer!

Dat doet hoop met mij, het brengt mij thuis.

Amen